هنگامی که آفتاب تابان تاریک شود. ﴿١﴾ و هنگامی که ستارگان آسمان تیره شوند (و فرو ریزند). ﴿٢﴾ و آن گاه که گوهها به رفتار آیند. ﴿٣﴾ و آن گاه که شتران ده ماهه آبستن را (که نزد عرب بسیار عزیز است) به کلی رها کنند. ﴿٤﴾ و هنگامی که وحوش (و طیور نیز به عرصه قیامت) محشور شوند. ﴿٥﴾ و هنگامی که دریاهای آب (چون آتش سوزان) شعله‌ور گردد. ﴿٦﴾ و هنگامی که نفوس خلق همه با همجنس خود در پیوندند. ﴿٧﴾ و هنگامی که از دختران زنده به گور شده باز پرسند. ﴿٨﴾ که (آن بی گناهان) به چه جرم و گناه کشته شدند؟! ﴿٩﴾ و هنگامی که نامه اعمال خلق گشوده شود. ﴿١٠﴾ و هنگامی که آسمان را از جای بر کنند. ﴿١١﴾ و هنگامی که آتش دوزخ را سخت بیفروزند. ﴿١٢﴾ و هنگامی که بهشت را (به اهلش) نزدیک سازند. ﴿١٣﴾ در آن هنگام (که روز قیامت است) هر نفسی هر آنچه بر خود حاضر کرده همه را بداند. ﴿١٤﴾ چنین نیست (که منکران قرآن پندارند) قسم یاد می‌کنم به ستارگان باز گردنده. ﴿١٥﴾ که به گردش آیند و در مکان خود رخ پنهان کنند. ﴿١٦﴾ قسم به شب تار هنگامی که روی جهان را تاریک گرداند. ﴿١٧﴾ و قسم به صبح روشن وقتی که دم زند (و عالم را به روی خود بیفروزد). ﴿١٨﴾ (قسم به این آیات) که همانا قرآن کلام رسول بزرگوار حق (جبرئیل) است. ﴿١٩﴾ که فرشته با قوّت و قدرت است و نزد خدای مقتدر عرش با جاه و منزلت است. ﴿٢٠﴾ و در آنجا فرمانده فرشتگان و امین وحی خداست. ﴿٢١﴾ و رسول عصر شما هرگز دیوانه نیست. ﴿٢٢﴾ و او امین وحی را در افق اعلای مشرق درست مشاهده کرد. ﴿٢٣﴾ و این رسول شما بر وحی از عالم غیب بخل نمی‌ورزد (و شما را از علم وحی خود آگاه می‌سازد). ﴿٢٤﴾ و قرآن او هرگز کلام شیطانی مردود نیست. ﴿٢٥﴾ پس شما به کجا می‌روید؟ ﴿٢٦﴾ این (قرآن عظیم) جز پند و نصیحت اهل عالم هیچ نیست. ﴿٢٧﴾ تا هر که از شما بندگان بخواهد راه راست (حق پرستی و سعادت ابد) پیش گیرد. ﴿٢٨﴾ و شما (کافران، راه حق را) نمی‌خواهید مگر خدای آفریننده عالم بخواهد. ﴿٢٩﴾